تاریخچه عکس و عکاسی

کوین کارتر با عکسی که گرفت افسرده شد و خودکشی کرد



عکسی که عکاسش را کشت
دنیای عکس و عکاسی پر از اتفاقات پیش‌بینی نشده است. شاید وقتی عکاس یک لحظه را ثبت می‌کند، نمی‌داند همین تصویر ثبت شده چه تاثیری بر خودش، آدم‌ها و دنیا خواهد گذاشت. پیش آمده است که یک عکس و تبعات آن به حدی تاثیرگذار بوده که عکاسش را مجبور به خودکشی کرده است.

«کودک و لاشخور» عکسی است که در سال ۱۹۹۳ توسط کوین کاتر ثبت شد و با انتشار در نیویورک تایمز، دنیا را تکان داد. دختربچه گرسنه‌ای که راه زیادی تا مرگ ندارد و لاشخوری که در انتظار دریدن اوست. این عکس برنده جایزه پولیتزر عکاسی شد و نام کارتر را بر سر زبان‌ها انداخت، اما او که از حاشیه‌ها و انتقادات مربوط به این عکس به تنگ آمده بود خودکشی کرد و در یادداشتی که به جا گذاشته، نوشته بود:

«من افسرده و ناامید بودم... بدون تلفن... بدون پول برای پرداخت اجاره... بدون پول برای حمایت از کودکان... بدون پول برای پرداخت بدهی... بدون پول!!... ذهن من با خاطرات زنده‌ای از خشم و درد و کشتار و اجساد روی هم تلنبار شده و خانه‌های خالی از سکنه و کودکان گرسنه و رنجور انباشته شده‌ است....»

این عکس‌ها تنها تعداد کمی از تصاویر مهمی هستند که دنیا را مسحور خود کرده‌اند. هنوز هم عکس‌ها با قدرتی بیشتر از گذشته و با ظهور اینترنت و شبکه‌های اجتماعی به تاثیرگذاری‌شان ادامه می‌دهند. هنوز هم کودکانی در غزه زندگی می‌کنند که رنج‌هایشان سوژه عکاسان خبری و اجتماعی دنیاست.


عکسی که نادار از ناصرالدین شاه گرفت

 

تحفه فرنگ در دست‌های ناصرالدین شاه

ایران هم پس از اختراع عکاسی از این تحفه فرنگ بی‌نصیب نماند. اولین دستگاه‌های عکسبرداری به دستور محمدشاه از روسیه و انگلستان وارد ایران شد. در همان دوران پای عکاسان خارجی هم به ایران باز شد و زندگی، پوشش و روابط اجتماعی مردم و حتی تفریحات آن‌ها در قاب دوربین آن‌ها به ثبت رسید.

با این همه در دوران ناصرالدین شاه بود که هنر عکاسی شکوفا شد. شاه قاجار عکاس‌باشی مخصوص داشت که از سفرها و مراسم‌هایش عکس می‌گرفت. ناصرالدین شاه شیفته عکاسی بود. خودش دوربین برمی‌داشت و از خانواده و اطرافیانش عکس می‌گرفت. در حیاط کاخ گلستان، تالار آینه و پله‌های تخت طاووس می‌ایستاد و عکاس‌ها از او عکس می‌گرفتند. یک بار هم جلوی دوربین نادار فرانسوی، عکاس معروف پرتره، نشست و یکی از معروف‌ترین پرتره‌هایش به ثبت رسید.

عکسی از کاوه گلستان در روزهای انقلاب



چرا روز عکاس نداریم؟
ایران هم عکاسانی داشته است که در دنیا شناخته شده‌اند و سال‌های بسیاری از عمر خود را در راه ثبت حقیقت گذرانده‌اند. برخی از آن‌ها با حضور در مسابقات مهم عکاسی، جایزه‌های معتبر گرفته‌اند و دنیا را با قاب‌هایشان به تحسین واداشته‌اند.

کاوه گلستان می‌گفت:«من می‌خواهم صحنه‌هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به صورتت بخورد و امنیت تو را خدشه‌دار کند و به خطر بیندازد. می‌توانی نگاه نکنی، می‌توانی خاموش کنی، می‌توانی هویت خود را پنهان کنی، مثل قاتل‌ها، اما نمی‌توانی جلوی حقیقت را بگیری، هیچ کس نمی‌تواند.»

عکسی از کاظم اخوان، عکاس ربوده شده ایرانی



او بعد از ثبت هزاران فریم عکس از انقلاب و جنگ و خلق مجموعه‌های «شهر نو»، «کارگران» و «مجنون» وقتی برای انجام مأموریت تصویربرداری در خط مقدم جنگ به ۱۳۰ کیلومتری کرکوک در منطقه سلیمانیه رفته بود، بر اثر انفجار مین کشته شد.

آذر ماه 1384 بود که حسن قریب، علیرضا برادران، سید مهدی ‌میرافضلی، محمد کربلایی‌احمد و رسول کاظم‌نژاد در سقوط هواپیمای C-130 از دنیا رفتند. کاظم اخوان عکاس ایرانی هم تابستان 1361 همراه دیپلمات‌ها در لبنان ربوده شد.

هنوز هم عکاسان زیادی هستند که تاریخ را در قاب دوربین‌هایشان ثبت می‌کنند، اما هنوز هم در ایران روز عکاس نداریم.

منبع : http://fararu.com/fa/news/203

/ 0 نظر / 137 بازدید